Off road 3-Daagse in Frankrijk

1V2_0401 In Nederland moeten we het doen met een handjevol zandpaden in het oosten van het land en wat sporen in het akkerland. Voor dagenlang off road rijden kun je beter de grens over. We reden Parijs-Duinkerken, een driedaagse off-road toerrit die in Frankrijk de status heeft van klassieker.

Het startpunt is overweldigend: aan de voet van de Eiffeltoren. Vlak buiten Parijs begint meteen het ploeteren. Overdadige regenval heeft het Seinedal veranderd in één glibberige kleiput. De informatie van de organisatoren dat je motor voor deze rit geen bijzondere voorzieningen nodig heeft, kun je beter met een korreltje zout nemen. De reisgenoot (ook met een G/S) heeft er Continental TKC70’s om liggen maar de spekgladde, zompig zuigende klei maakt daar in no time slicks van. Met mijn Michelin T63’s gaat het echter prima. Staand op de voetsteunen, met de buik tegen het stuur, doen we ons best het voorwiel op koers te houden in de diepe voren die onze voorgangers hebben uitgesleten in de papperige ondergrond; zwaar maar superleuk.

Dit is wérken, elke meter die onder de banden door rolt. We zijn niet de enige overmoedige deelnemers. Een lotgenoot op een Guzzi moet alles in de strijd gooien om zijn fiets overeind te houden. Het voelt als een draai om de oren als een groepje meiden op off-road klassiekers – Africa Twin, Téneré 600 en een Dominator – voorbij stampen alsof ze niet anders gewend zijn. We troosten ons met de gedachte dat hun motoren beter geschikt zijn voor dit werk dan onze BMW R80G/S’en. Maar het knaagt wel.

3D2_1420Dat behalve het terrein, op zo’n rit de tijd je tegenstander is, realiseren we ons bij een stop. De middag is halverwege, de dag-etappe nog maar nauwelijks. En we staan al vijf uur op de voetsteuntjes. Nog dik honderd kilometer te gaan en voor donker binnenkomen op het bivak gaan we niet redden. Er zit niks anders op: het asfalt op, hoe lullig het ook voelt.

Maar we zijn in goed gezelschap. In de spiegel verschijnt een groepje Franse off-road rijders, die blijkbaar ook eieren voor hun geld hebben gekozen. Kilometers verderop, in een slaperig Normandisch dorpje, ‘betrappen’ we op het terras van een Bar Tabac nog een peloton, relaxed achter een bakje koffie, ver verwijderd van de routelijn die vrijwel geen asfalt raakt. Het schuldgevoel verdampt op slag. De pokdalige baard van Seineklei aan de voorkant van het motorblok is het bewijs dat we de klus hebben geklaard, op ónze manier.

Het bivak is Spartaans: éen watertappunt, dat louter koud water geeft. Het is mei en we zijn in Frankrijk, maar zodra de zon is gedaald, bolt een ijskoude wint de tentjes op. We zoeken beschutting achter de motoren. Omgeven door het zachte getik van de afkoelende motorblokken en kreten in de verte van bivakgenoten die een afmattende dag smoren in bier, kruipt de loomheid in het lijf.

Laat maar komen, etappe 2 en 3.

Off-road driedaagse in Frankrijk
De Franse organisator van off-road ritten, heeft elk jaar behalve Parijs-Duinkerken nog twee off-road klassiekers op het programma:

  • De Vergingcetorix (Auvergne 24 t/m 26 juni 2016)
  • De Cathare Moto Trail (Languedoc-Roussillon, 23 t/m 25 september 2016)

Informatie en inschrijven op www.cocoricorando.fr

1V1_0476